Miód gryczany

Bez nazwy 1Gryka zwyczajna znana jest od dawna jako dobry pożytek miododajny. Pszczoły pozyskują nektar z drobnych, białych lub różowych kwiatów gryki, kwitnących w lipcu i sierpniu, wytwarzając z niego cenny miód gryczany. Jest to typowy ciemny miód letni. Jako patoka ma barwę jasnobrunatną z lekko czerwonawym odcieniem. Przy dostępie światła, w trakcie przechowywania, przechodzi w ciemnobrunatną, prawie czarną, dlatego uważany jest za najciemniejszy ze wszystkich miodów. Krystalizuje bardzo powoli, przyjmując postać gruboziarnistą, niejednolitą. Norma Polska dopuszcza na jego powierzchni warstwę płynnego miodu. Po skrystalizowaniu staje się nieco jaśniejszy. Ma bardzo intensywny i przyjemny zapach kwiatów gryki. Smak jego jest charakterystyczny: ostry, słodki i lekko piekący. W składzie chemicznym tego produktu, podobnie jak w miodzie akacjowym, stwierdza się dużą ilość fruktozy. Występują w nim ponadto związki typowe dla kwiatów gryki, zwłaszcza znaczne ilości magnezu, żelaza i innych biopierwiastków, takich jak fosfor, miedź, cynk, bor, jod, nikiel, kobalt, co jest charakterystyczne dla ciemnych miodów. W próbkach polskiego miodu gryczanego stwierdza się także dużą ilość witaminy C oraz witaminy B1, B2, i PP. Miód gryczany odznacza się znaczną kwasowością, ponadto jest bogaty w białko. Białko miodu gryczanego odznacza się wyjątkowym składem aminokwasów, między innymi kwas asparginowy, kwas glutaminowy, i leucyna. Ponadto z dziewięciu niezbędnych aminokwasów egzogennych , niesyntetyzowanych przez organizm człowieka, w białku miodu gryczanego znajduje się aż osiem: między innymi fenyloalanina, treonina, walina, leucyna i izoleucyna. Zapewnia to wysoką wartość odżywczą miodu gryczanego. Poza tym zawiera on pewną ilość związków koloidowych (około 0,8%).
Jako miód letni, bogaty jest w liczne enzymy, między innymi, α-amylazę, inwertazę i fosfatazę. Pod tym względem uznawany jest za najbogatszy w enzymy miód polski. Poza tym odznacza się wysoką aktywnością antybiotyczną. Liczne związki aktywne biologicznie warunkują dość szerokie zastosowanie miodu gryczanego w profilaktyce i lecznictwie. Szczególnie cenione jest jego korzystne oddziaływanie w zapobieganiu  i leczeniu chorób serca i układu krążenia, zwłaszcza na podłożu miażdżycowym. Podstawowym elementem warunkującym ten wpływ są cukry proste, łatwo wchłaniane do krwioobiegu i w krótkim czasie odżywiające mięsień sercowy. Mają one tę przewagę nad sacharozą, że wchłaniane są bezpośrednio do krwi z pominięciem wątroby, podczas gdy sacharoza musi najpierw w organiźmie ulec rozkładowi enzymatycznemu do glukozy i fruktozy. Przypuszcza się, że związki flawonoidowe, obecne w miodzie gryczanym, w tym pochodne rutyny, mają korzystne działanie na mięsień sercowy. Między innymi regulują one przepuszczalność ścian naczyń włosowatych oraz polepszają ich elastyczność i wytrzymałość. W wyniku tego zmniejszają ryzyko zmian miażdżycowych, zabezpieczają naczynia przed pękaniem, nie dopuszczając do wybroczyn i wylewów. Warto wspomnieć, że między innymi, kwercetyna spełnia ważną rolę wychwytywania wolnych rodników tlenowych, niepożądanych dla organizmu, odpowiedzialnych także za rozwój procesu miażdżycowego. Poza tym pochodne rutyny, między innymi, rutozyd, zapobiegają rozkładowi witaminy C na drodze utleniania oraz polepszają jej przyswajalność przez organizm. Należy dodać, że miód gryczany jest bogatym źródłem witaminy C. Nie bez znaczenia w chorobach serca jest również duża zawartość magnezu w tym produkcie, w postaci łatwo przyswajalnej przez organizm. Odgrywa on podstawową rolę jako antagonista jonów wapnia, regulujący pobudliwość i napięcie nerwowo-mięśniowe oraz rytm pracy serca. Ponadto jest on niezbędny do prawidłowego przebiegu podstawowych procesów życiowych, a zwłaszcza procesów metabolicznych, dostarczających energię. Zdaniem lekarzy klinicystów, dodatkowe stosowanie miodu gryczanego u chorych z dusznicą bolesną powoduje wyraźną poprawę stanu ich zdrowia. Odnotowuje się także korzystne oddziaływanie tego produktu w nerwicy wegetatywnej, między innymi w nerwicy serca i żołądka. Poza tym niemałą rolę odgrywa miód gryczany, podobnie jak inne miody, jako lek ochraniający i odtruwający wątrobę. Za działanie to odpowiedzialne są cukry proste łatwo przyswajalne przez komórki wątroby. Z uwagi na wyższą, niż w innych miodach, zawartość choliny, zabezpiecza organizm przed jej niedoborem, którego konsekwencją może być uszkodzenie wątroby i nerek. Miód gryczany ze względu na znaczną ilość fruktozy, poleca się (podobnie jak miód akacjowy) osobom chorym na cukrzycę insulinoniezależną. Wyjątkowa  duża zawartość łatwo przyswajalnego żelaza, witaminy C i białka, w porównaniu z miodami jasnymi, czyni miód gryczany wyjątkowo cennym w leczeniu niedokrwistości z niedoboru żelaza, zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Dodatkowo obecność w tym produkcie bogatego zestawu innych biopierwiastków oraz enzymów warunkuje jego wykorzystanie u chorych w okresie rekonwalescencji, po zabiegach operacyjnych z utratą krwi, w zaburzeniach na tle nerwowym, stanach wyczerpania psychicznego. Badania słoweńskie wskazują, że systematyczne przyjmowanie tego produktu przyczynia się do wzrostu poziomu hemoglobiny we krwi, a także pobudza procesy odnowy i wzmacnia organizm po długich i wyczerpujących chorobach. Niektórzy autorzy wskazują na korzystny wpływ miodu gryczanego przy osłabieniu wzroku i słuchu, a także przy kłopotach z pamięcią. Poza tym dane piśmiennictwa wskazują na przydatność miodu gryczanego w procesach odnowy tkanki kostnej po złamaniach oraz jako środka wspomagającego w terapii przeciwnowotworowej.

Miód gryczany najlepszy jest na:

→ układ krążenia, miażdżycę

→ wątrobę i działanie odtruwające

→ niedokrwistość z niedoboru żelaza

 Źródło: Miody odmianowe i ich znaczenie lecznicze
                mgr Elżbieta Hołderna – Kędzia, prof. dr hab. Bogdan Kędzia

 

Chcesz przejść do naszej oferty: KLIKNIJ

Comments are closed.